بو گهر قدرینی

عالم اولدی شاد سندن، من اسیر غم هنوز،
عالم ائتدی ترک غم، منده غم عالم هنوز.
جان باغشلاردی لبین اظهار گفتارایله‌ییب،
اورمادای عیسی لبی جان بخش لیقدن دم هنوز.
سجده گاه ائتمیشدی عشق اهلی قاشین محرابینی،
قیلمادان خیل ملایک سجدۀ آدم هنوز.
جانه دردین، جسمه پیکانین روان ائتمیشدی حکم،
جسم ایله جان ارتباطی اولمادان محکم هنوز.
اشک صرف ائیلر فلکدن کام حاصل قیلماغا،
بو گهر قدرینی بیلمز دیدۀ پرنم هنوز.
پردۀ چشمیم مقام ائتمیشدی بیر ترسابچه،
اولمادی مهد مسیحا دامن مریم هنوز.
ای فضولی، ائیله‌دی هر درده درمان اول طبیب،
بیر منیم زخمیم دیر آنجاق بولمایان مرهم هنوز.