موسی و چوبان احوالاتی

موسی و چوبان احوالاتی

بیر گون اولموشدو حضرت موسی
جانب تور پاکه رهپیما.
ناگهان گؤردو بیر نفر چوبان
سؤیلییر:– یا غفور و، یا صبحان،
هارداسان، ای خدای ارض و سما!
سنه قربان قویون قوزوم یکجا.
بیرجه گل بو حقیر و زاره قوناق،
سنه سود دوغراما وئریم، قورساق.
ائیله ییم زلف و کاکیلین شانه.
یاماییم چاریغین ظریفانه،
سیرکه دن، بیتدن ائیله ییم سنی پاک،
باشوی قیرخماغا اولوم دلاک.
دئدی موسی چوبانه، ای ابتر،
بو نه سؤزلردو، اولموسان کافر.
مگر انسان دیر خدای جاهان –
کی، گلیب تا اولا سنه مهمان؟
اکل دن، شربدن مبرا دیر،
ذاتی مخفی، صفاتی پیدا دیر.
سؤزلریندن سنین جاهان تیترر،
نوح فلک، ارض و آسمان تیترر.
اول خاموش، ای شقاوتین کانی،
جسمه منسوب قیلما صبحانی.
او شبانی کلیم ائیله‌دی لال،
وئردی اوز اول فقیره درد و ملال.
گلدی چون توره حضرت موسی،
آچدی راز و نیازه دست دعا.
گلدی ناگه خطاب موسی یه –
کئی کلیم الله فلک پایه،
فوج پیغمبره دئیلدی روا،
صاحبیندن قولون ائدیدی جدا.
بنده می ائیله دین جدا مندن،
چوخ اوزاق دیر بو ماجرا سندن.
عارف اول، هر لسانه اول دانا،
حاله باخ، قاله باخما، یا موسی!
سیّدا، گرچی عبد سن شاکر،
هر لسان ایله حقه اول زاکر.
هر لسان حق یانیندا زیبا دیر،
حق اؤزو هر لسانه دانا دیر.